Ο ευτελισμός των εννοιών

Αφορμή για τη θλιβερή διαπίστωση του τίτλου αποτελεί βέβαια το πανηγύρι που αρχίζει σε λίγες ώρες και που θα οδηγήσει επιτέλους στην αναγόρευση του Βαγγέλη σ' αυτό που είχε μυστικά συμφωνήσει με τον ΓΑΠ το καλοκαίρι του '11, δηλαδή σε αρχηγό σε ότι απέμεινε απ' το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ. Η αλήθεια είναι αυτή φίλοι μου, ότι μέχρι να εκπληρώσει το όνειρο (ή την ονείρωξη ;) της ζωής του ο Βαγγέλης στο πρώην ΠΑΣΟΚ απέμειναν μόνο η σφραγίδα και το ΑΦΜ. Ούτε καν το σύμβολο το οποίο όλοι είδαμε ότι αποκήρυξε ο Βαγγέλης πριν καν αναλάβει επίσημα ρόλο και δικαιοδοσία. Τέτοια αλαζονεία και αδημονία. Πού είναι τώρα ο ευτελισμός των εννοιών; Θα επικαλεστώ μια μίνι ανάλυση του Μίμη του Ανδρουλάκη (που την έκανε πριν ακόμα ανεβεί στο άρμα των ονείρων του ΠΑΣΟΚ). Το ονόμασαν αυτό το χάλι που που θα δούμε αύριο εκλογή αρχηγού. Αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι θα έπρεπε να υπάρχουν τουλάχιστο δύο υποψήφιοι για να έχει καν νόημα να ψηφίσει κάποιος. Τώρα ψηφίσεις δεν ψηφίσεις Βενιζέλος θα βγει απ' το καπέλο. Για να λέγεται μια εκλογή έτσι θα πρέπει πρώτα απ' όλα να υπάρχει εκλογικό σώμα καταγεγραμμένο και συγκεκριμένο. Εδώ τώρα ο κάθε περαστικός που θέλει να πετάξει 2 € μπαίνει και ρίχνει ένα φάκελλο (δεν το λέω ψήφο αφού είπαμε δεν είναι εκλογή αυτό). Επίσης στις κανονικές εκλογές υπάρχει διακύβευμα. Εδώ επίσης δεν υπάρχει. Ή Βαγγέλης ή Βενιζέλος, φοβερό , ε ; Τέλος στις κανονικές εκλογές υπάρχει συγκεκριμένο αντίκρισμα σε όλες τις ψήφους. Λέμε πχ ο πρώτος γίνεται Πρωθυπουργός, ο δεύτερος παίρνει τόσο ποσοστό εδρών και λέγεται Αξιωματική Αντιπολίτευση κλπ. Εδώ δεν έχει τίποτα. Ελάτε πρόβατα να μεγαλώσετε τη ματαιοδοξία του Βαγγέλη. Είναι σαφές νομίζω ότι το αυριανό κατάντημα δεν δικαιούται να λέγεται εκλογή, αλλά το περίεργο είναι ότι τα ΜΜΕ δέχτηκαν και παίζουν το παιχνίδι του Βαγγέλη και δεν καταγγέλουν ή λοιδορούν τη διαδικασία ! Και να πω ότι είναι στα πρόθυρα εξουσίας το ΠΑΣΟΚ με την υπόσχεση του μοιράσματος χρήματος σαν τον παλιό καλό καιρό να το καταλάβω, τώρα όμως ;

Greek politics

Επανερχόμενος εδώ δεν μπορώ να μην επισημάνω τα πολιτικάντικα παιχνιδάκια που είδαμε σε πλήρη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια της συζήτησης και ψήφισης του Μνημονίου 2 με τα συμπαρομαρτούντα του. Το high score το πέτυχε ο Αντωνάκης (ελάτε τώρα ένας είναι ο Αντωνάκης στην πολιτική). Έβαλε θέμα κομματικής πειθαρχίας (σαφώς πειστικότερα από τον ΓΑΠ που όλο φεύγει κι όλο μένει), διέγραψε τους 21 κι αμέσως μετά τους "σφύριξε" ότι αν ψηφίσουν τον εφαρμοστικό νόμο τους ξαναπαίρνει πίσω. Αποτέλεσμα ; Μ' έναν εκβιασμό δυο κέρδη. Και πέρασε το δικό του στην ψήφιση του Μνημονίου 2 και τους πειθανάγκασε να ψηφίσουν και τους εφαρμοστικούς μετά. Το άξιο παρατήρησης δεν είναι αυτό, που τα έχουμε συνηθίσει πια αυτά. Είναι η έκπληξη 2 Ευρωβουλευτών Ευρωπαίων (δυστυχώς δε συγκράτησα τα ονόματά τους) που το ανέφεραν μέσα στην Ολομέλεια. Δεν ήξεραν βέβαια ότι το θεματάκι της "διαγραφής" θα είχε και "ουρά". Φαίνεται τελικά ότι τους πήρε τους Ευρωπαίους κάπου 30 χρόνια να διαπιστώσουν και να παραδεχτούν τα Greek statistics. Αλλά φυσικά εμείς είμαστε άλλα 30 χρόνια μπροστά κι έχουμε ανακαλύψει και τα Greek politics.

Η αγωνία του τερματοφύλακα

Προφανώς μιλάω για την αγωνία του τερματοφύλακα πριν την εκτέλεση του πέναλτι. Είναι η αγωνία που βλέπω να προσπαθούν να επιβάλλουν τα γνωστά ΜΜΕ στο λαό που παρακολουθεί εμβρόντητος τις εξελίξεις. Εγώ πάντως θεωρώ, το λέω κι αμαρτίαν ουκ έχω, ότι όλα αυτά είναι προσχηματικά και δεν πρόκειται να γίνει τίποτα απ' αυτά που υποτίθεται ότι επικρέμονται από πάνω μας "εάν και εφόσον". Πρώτα απ΄ όλα αν ήταν (ή να μπορούσαν) να μας πτωχεύσουν απότομα κι ασύντακτα θα το είχαν κάνει προ πολλού. Προφανώς δεν τους συμφέρει ή δεν μπορούν, το ίδιο είναι δε με νοιάζει. Άρα ο μεγάλος κίνδυνος απλά δεν υφίσταται. Ο λίγο μικρότερος κίνδυνος, η συντεταγμένη χρεωκοπία εντός €υρώ, πράγματι υφίσταται ως δυνατότητα αλλά πιστεύω όχι ως κίνδυνος. Ο λόγος είναι ότι έχουν πλέον δαπανήσει ήδη πάρα πολλά για μας ή εξ αιτίας μας για να τα "χαρίσουν" έτσι απλά. Αυτό σημαίνει θα πιέσουν όσο μπορούν για να αρχίσει να προκύπτει κανένα πλεόνασμα και καμιά (δειλή) αποπληρωμή. Επειδή όμως η περιβόητη ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει ποτέ σ' αυτή τη χώρα κι η πιθανότητα να παραχθεί κανένα €υρώ είναι χλωμή κι άρρωστη, η μόνη λύση είναι να εντείνουν κι άλλο ακόμα την εσωτερική υποτίμηση που ήδη έχει πιάσει τον αρχικό στόχο του 40%. Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι θα μειωθούν οι πάσης φύσεως αποδοχές μας κατά τι ακόμα και τέλος. Το μεγαλύτερο βάρος στη φάση αυτή, πρέπει να, και θα το σηκώσουν οι λογής κρατικοδίαιτοι. Όποιος έχει απλωμένο το χέρι δηλαδή και τόσα χρόνια πέφτει μέσα κάτι κρατικό (ως αμοιβή, επίδομα, παροχή). Τώρα, αυτό θα γίνει με απολύσεις, θα γίνει με άγρια περικοπή μισθών, επιδομάτων, φοροαπαλλαγών, συντάξεων, επικουρικών, εφάπαξ, είτε με λίγο απ' όλα τα παραπάνω, δεν ξέρω, αλλά με κάτι από τα παραπάνω θα γίνει. Είναι γνωστό ότι η Τρόικα ήδη παραδέχτηκε την αποτυχία του Μνημονίου και δέχεται ότι έχει "εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων". Άρα τι απομένει ως λύση στο γρίφο; Η μείωση των Δημοσίων Δαπανών (αφού αύξηση των εσόδων δεν προκύπτει ούτε ως ελπίδα). Μα ακριβώς όλα όσα παρέθεσα παραπάνω αποτελούν τους κυριότερους τρόπους μείωσης των Δημοσίων Δαπανών. Επειδή όμως οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι ήδη ζαλισμένοι και δυσαρεστημένοι έπρεπε να βρεθεί κάτι να "τους χρυσώσει το χάπι". Ε, αυτό είναι όλη αυτή η συζήτηση περί κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, της μείωσης του κατώτατου ονομαστικού μισθού, κι η καθιέρωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας (με ταυτόχρονη κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων). Είναι "η σος για να γλιστρήσει καλύτερα" στους ... δημοσίους υπαλλήλους που θα έχουν απομείνει η μείωση των εισοδημάτων τους. Γνωρίζουν όλοι πολύ καλά (κι όχι μόνο ο Αντωνάκης με τις κόκκινες κι εμπριμέ γραμμές του) ότι αν παράγεται κάτι σήμερα στην Ελλάδα προέρχεται από τον καθημαγμένο ιδιωτικό τομέα. Ε, δεν μπορούμε να "σκοτώσουμε" εντελώς κι αυτόν. Γι' αυτό αδέρφια συνιστώ ψυχραιμία, υπομονή κι αλληλεγγύη. Α, και κλείστε τη επιτέλους τη ριμάδα την τηλεόραση. Αν ίσχυαν έστω τα μισά απ' όσα "εγκύρως" είχαν προβλέψει οι τηλεοπτικοί αργυρώνητοι ανθυποαστέρες, θα έπρεπε να είχαμε χρεοκοπήσει και τυπικά από πέρυσι, να είχαν βγει τα τανκς στους δρόμους από το Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα, να είχαμε γυρίσει στη δραχμή από τον Οκτώβριο, να είχαν καταρρεύσει οι τράπεζές μας από τι καλοκαίρι, να να να. Ο διαιτητής έχει σφυρίξει, μια σωστή βουτιά είναι. Ας την κάνουμε.

Κίμωνας και στα μούτρα μας

Πάει καιρός που τον είχαμε χάσει από την επικαιρότητα, (κι είχαμε ησυχάσει) αυτόν τον απίθανο τον Κουλούρη. Δεν έχασε όμως τίποτα ο άτιμος από τη λέρα εκείνη που απέκτησε κι έγινε κρούστα πάνω του κατά τη θητεία του κι εκτροφή του από το (βαθύ) ΠΑΣΟΚ. Όλο αυτό το σιχαμερό υφάκι "ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" αναμεμιγμένο με ολίγη από ολιγαρχική αλαζονεία. Και το ακόμη χειρότερο κι εκνευριστικότερο, ο ραγιαδισμός των οργάνων (σημειωτέον ότι μιλάμε για την πιο ανεξέλεγκτη ομάδα της Ελληνικής Αστυνομίας που γαμεί και δέρνει και λογαριασμό δε δίνει) που κάθισε να λουστεί όλη αυτή τη μείωση και την απαξία και για ποιο λόγο παρακαλώ; Για να μη χαλάσει "το φατσικό γίγνεσθαι" του Κίμωνα ; Κάποτε κάποιος είπε ότι η Ελλάδα θα μπει στο δρόμο της προόδου όταν θα πάψει ο Έλληνας να πατάει και τα δύο κουμπιά στο ασανσέρ. Τελικά μάλλον ισχύει ότι θα γίνει αυτό όταν θα πάψει να προσκυνάει Κίμωνες. Κι υποτίθεται ότι ζούμε στην εποχή της απαξίας των πολιτικών και των "αγανακτισμένων". Αλλά αν σου έβαλε στο DNA το ραγιαδισμό ο Τούρκος 400 χρόνια από πάνω σου τι να περιμένεις μετά ; Θλίψη.

Κιμ Γιονγκ ... ΓΑΠ

Με αφορμή την κηδεία αυτού του απίθανου μ@λ@κ@ στην Β. Κορέα αναλογιζόμουν ότι έχουμε κι εμείς εδώ έναν ανάλογης εμβέλειας ηγέτη (για την ακρίβεια πρώην ηγέτη άσχετα αν δεν το παραδέχεται). 12 ώρες συνεδρίαση χθές για να τους πει ελάτε ξανά 4/1/'12 "να σας πω αν σκέφτηκα τι θέλω να κάνω". Κι έχουν "μείνει παγωτό" όλοι οι μεγαλόσχημοι του ΠΑΣΟΚ που υπέστησαν τη βάσανο να τον ακούνε ! Το θέμα όμως είναι γιατί έφτασαν στο σημείο να του ζητάνε ευθέως κι απερίφραστα να τους αδειάσει τη θέση του αρχηγού για να ξαναστοιχηθούν πίσω από έναν άλλο επίδοξο σωτήρα. Ο λόγος είναι γιατί ανέβηκε στην αρχηγία με μόνη ιδιότητα-πλεονέκτημα ότι βγήκε από ... τους αδένες του Ανδρέα Παπανδρέου, έφτασε να αναλάβει Πρωθυπουργός κι όλο αυτό το διάστημα ήταν απλώς αλλού ! Είμαστε στην αρχή της κρίσης στην Ελλάδα κι αυτός ήταν στο "λεφτά υπάρχουν". Κέρδισε τις εκλογές κι ενώ οι οπαδοί του ακόμη πανηγύριζαν αυτός ήταν στον DSK για να δει πώς θα μας βάλει κάτω από την επιτήριση του ΔΝΤ (στεγνά χωρίς ΕΕ, Τρόικα κλπ). Άρχισαν να "σφίγγουν οι σφιγκτήρες" εδώ κι αυτός ήταν στον Άγιο Δομίνικο να εκθέσει τις πράσινες παπαριές του για την κλιματική αλλαγή. Είχε ήδη διαφανεί και καταγραφεί η αποτυχία του πρώτου Μνημονίου το καλοκαίρι του 2010 κι αυτός έλεγε στους Υπουργούς του "κάντε διακοπές χωρίς ενοχές". Τώρα του λένε "τελείωσε παιδί μου η βόλτα σου σαν αρχηγός ΠΑΣΟΚ, κατέβα" (ξέρετε όπως κάτι "κουνιστά" παιχνίδια με κέρματα στο ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ) κι αυτός είναι στο "το σκέφτομαι, θα δω τι θα μου πει κι η μαμά μου, ν' ακούσω τι με συμβουλεύουν και τ' αδέρφια μου που κονόμησαν χοντρά όσο εγώ είχα τα κουμάντα" κι άλλα τέτοια φαιδρά παρόμοια. Τελικά αν συμπεριλάβουμε και τις "εκδηλώσεις λατρείας" του ... 13% που δηλώνουν ακόμα ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις, πείτε μου ειλικρινά δε σας θυμίζει έντονα τον Κιμ Γιονγκ Ιλ που μόλις ψόφησε στη Β. Κορέα ;

Μια ερώτηση

Τώρα που ξανα-έγινε επίκαιρο (γιατί άραγε) το θέμα της ημερομηνίας των επόμενων εκλογών μου δημιουργήθηκαν μια-δυο απορίες κι ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας. Κατ' αρχάς αφού όλα δείχνουν ότι θα "φοράμε" Παπαδήμο για πολύ καιρό ακόμα (εννοείται και μετά τις εκλογές) γιατί όλη αυτή η "δυσκοιλιότητα" με τις εκλογές ; Όλοι κάνουν πως τις θέλουν και γρήγορα μάλιστα αλλά όταν είναι να συμφωνήσουν στην ημερομηνία αρχίζουν τα ... ζητήματα. Τα επιχειρήματα του Βαγγέλα καταπίπτουν αυτομάτως διότι το αν και τι θα πετύχει με το επιχειρούμενο κούρεμα των ομολόγων (PSI) δεν εξαρτάται από το ποιος θα κάνει τον Πρωθυπουργό στις κάμερες και τα κανάλια. Η Αριστερά που νομίζει ότι έγινε "μεγάλη και σίγουρη" με τις 2-3 ποσοστιαίες μονάδες που την πριμοδοτούν οι γκαλοπατζήδες προσπαθώντας να πιάσουν το λαϊκό παλμό μην ξεφτιλιστούν εντελώς, θα χάσει το ρόλο της ξαφνικά (να προκαλεί κοινωνική αναστάτωση κι αποσταθεροποίηση, ελάτε τώρα που δεν το ξέρατε). Ο Καρατζαγιώργος δεν τις θέλει κατά βάθος για να παρατείνει το χρόνο που θα λέγεται Κυβερνητικός εταίρος (ας είναι, αλλιώς θα τα έτρωγε στους ψυχιάτρους). Τέλος πάντων μη το κουράζουμε, ποιος φοβάται και γιατί τη λαϊκή ετυμηγορία ; Κι εν πάσει περιπτώσει είναι γνωστό ότι οι λαοί διαχρονικά ψηφίζουν κοιτώντας πίσω για να μαυρίσουν τον προηγούμενο κι όχι κοιτώντας μπροστά να διαλέξουν σωστά τον επόμενο. Οπότε είναι σίγουρο ότι το ΠΑΣΟΚ πάει να κάνει την έκπληξη αν αποσπάσει διψήφιο ποσοστό στην Επικράτεια. Εξίσου σίγουρο είναι ότι δε θα πάρει κανείς αυτοδυναμία, η Ντόρα θα πάρει για ποσοστό το EURIBOR (1,25% σήμερα) και θα πάει σπίτι να μάθει να κάνει και καμιά πίτα για τα εγγονάκια της (η ίδια δήλωσε ότι αν δε μπει στη Βουλή τα παρατάει), ο Κουβέλης με το ΔΗ.ΑΡΙ του θα πάρει 10-11 έδρες ίσα ίσα για να ανεβάζει την πίεση του Τσίπρα και μετά τις αποτυχημένες απόπειρες σχηματισμού Κυβέρνησης Συνασπισμού θα μας φορέσουν και πάλι τον Παπαδήμο ως υπερκομματικό, ως υπερεθνικό, ως υπερσυντέλικο ως υπερ-οτιδήποτε τέλος πάντων, γιατί δε δικαιούμαστε άλλη ευκαιρία (τ' ακούς Αντωνάκη ;). Κι αφού είναι γνωστά όλα αυτά το ερώτημα παραμένει, ποιοι και γιατί δεν αφήνουν να στηθούν κάλπες να εκτονωθεί η λαϊκή οργή, ν' αποκτήσει κι ο Παπαδήμος την απαραίτητη νομιμοποίηση για να μπορεί να κυβερνήσει και κάπως (όχι όπως τώρα που για ν' απαντήσει στους Υπουργούς του πρέπει να μιλήσει πρώτα με τους Αρχηγούς τους) ; Τι θέλουν άραγε να γίνει, να ξεσπάσει κοινωνική αναταραχή ; Να διαλυθούν και οι τελευταίες ίνες συνοχής της κοινωνίας ; Και μετά τι ; Τα τανκς ; Ο Εφραίμ να βάλει το χέρι του ...

Τι να πει κανείς

Να 'μαστε και πάλι εδώ. Μετά την εκούσια αποχή λίγων ημερών ας μοιραστούμε λίγες σκέψεις. Κατ' αρχάς να υπενθυμίσουμε ότι εδώ δε "βγάζουμε ειδήσεις" ούτε πιάνουμε τον "παλμό των γεγονότων". Ακριβώς για το λόγο αυτό περιμέναμε να περάσει ο καταιγισμός των γεγονότων και των εξελίξεων σε όλα τα μέτωπα κι αφού κρυώσουν λίγο να τα συζητήσουμε. Τι έχει γίνει στο μεταξύ ; Μάς "φόρεσαν" τον Παπαδήμο σαν Πρωθυπουργεύοντα και με θητεία μάλιστα που πολύ φοβάμαι θα εκτείνεται πολύ πέρα από τις επόμενες εκλογές (οι οποίες βέβαια ΔΕΝ θα γίνουν στις 19 Φεβρουαρίου). Έτσι είναι, στην χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία φτάσαμε να θεωρούμε απαγορευτικό να δίνεις το λόγο στο λαό και διορίζουν Κυβερνήσεις-οπερέτες. Διότι μη μου πείτε ότι δεν πρόκειται για οπερέτα όταν έρχονται να "πατήσουν κόκκινο χαλί" αυτόκλητοι "αστέρες" πριν καν λάβουν το τυπικό τηλεφώνημα, έρχονται να ορκιστούν (Βορίδης) με γυναίκες, παιδιά κλπ λες ορκίζονται πτυχιούχοι, παίρνουν κυβερνητικούς θώκους "μπουμπούκοι" και "γομάρια" και στη διαδικασία λήψης ψήφου εμπιστοσύνης στη Βουλή ο Παπαδήμος λείπει επιδεικτικά υπογραμμίζοντας ακριβώς το πώς αντιλαμβάνεται το ρόλο που ανέλαβε να παίξει (και τον παρακάλεσαν κιόλας). Η ουσία πίσω απ' όλα αυτά είναι στο ότι έχει φύγει οριστικά ο έλεγχος της τύχης και της μοίρας μας από τα χέρια μας και μιλάω ως λαός. Είχε πει εκείνος ο κλόουν με τον έρπη εκεί στο Καστελόριζο ότι "απολέσαμε μέρος της Εθνικής μας κυριαρχίας" και τότε λίγοι έδωσαν σημασία. Τελικά σε ούτε δύο χρόνια καταντήσαμε πεταμένοι στο περιθώριο της ΕΕ, πεινασμένοι, καταφρονεμένοι αν όχι χλευασμένοι και αποδιοπομπαίοι πένητες με το χέρι απλωμένο και τίποτα και κυρίως ΚΑΝΕΝΑΝ να θυμίζει την Ελλάδα που επιβίωσε στο διάβα των αιώνων αγωνιζόμενη. Σήμερα πια δεν της επιτρέπουν ούτε εκλογές να κάνει, για να μη συζητήσουμε για το τι μπορεί να διεκδικήσει και περιφρουρήσει από τα Εθνικά της δίκαια, Εθνικούς στρατηγικούς στόχους κλπ. Γίναμε η πιο κραυγαλέα απόδειξη του δόγματος : "σήμερα τους λαούς δεν τους υποδουλώνεις με τα όπλα αλλά με τα λεφτά". Μάθαμε όλοι να καθόμαστε , να διαπλεκόμαστε, να διαφθειρόμαστε και να διαφθείρουμε, να κλέβουμε το Κράτος και τον διπλανό μας, να τρεφόμαστε με επιδοτήσεις, "πακέτα βοήθειας" και άλλα συναφή και να απαιτούμε με θράσος κατανόηση (για την Ελληνική πραγματικότητα), ανοχή, αλληλεγγύη και εν τέλει διάσωση από τους Ευρωπαίους εταίρους μας τους οποίους σημειωτέον εξαπατούσαμε ΚΑΙ χλευάζαμε επί σειρά ετών. Μάθαμε λοιπόν να αντιδρούμε μόνο αν μας θίγουν το ραχάτι, ή την "πορτοφόλα", ή και τα δύο μαζί και τώρα που ήρθε (επιτέλους) η ώρα να τα στερηθούμε και τα δύο γκρινιάζουμε. Αλλά ακόμη και κατά τον επιθανάτιο ρόγχο της η Ελλάδα (γιατί αυτό ζούμε αυτές τις μέρες) γελιοποιείται. Στήσαμε τσαντήρια επί δύο μήνες στο Σύνταγμα για να παραστήσουμε τους αγανακτισμένους και το νόημα ήταν να βρίσκουν κάτι να κάνουν οι άνεργοι κι οι αργόσχολοι που μαζεύονταν εκεί για να παίζουν μπάλα, να τριγυρνάνε με το φραπέ στο χέρι και φυσικά το iphone για να twittάρουν τις εξελίξεις. Κάνει μια ύστατη έκκληση (άδικη, άστοχη κι ατελέσφορη αλλά πάντως από τη νόμιμη κι εκλεγμένη Κυβέρνηση της χώρας) η πολιτεία να μαζευτούν κάποια χρήματα κι ανακαλύψαμε κινήματα τύπου "δεν πληρώνω". Στα πλαίσια της απόλυτης γελιοποίησης ήταν κι οι εικόνες με τους διάφορους ρεπόρτερς να ρωτούν τους περιχαρείς "αγανακτισμένους" στο Σύνταγμα διάφορα όπου απαντούσαν με έτοιμα τσιτάτα κι όταν έφτανε η απλή ερώτηση "εσείς ψηφίζετε;" να μην ξέρουν πού να κρυφτούν. Γιατί έτσι είναι φιλαράκι, όταν είναι η ώρα να ψηφίσεις Κυβέρνηση που θα διαχειριστεί της τύχες της χώρας σου στο εγγύς μέλλον και με τις δεσμεύσεις που τυχόν αναλάβει και τις τύχες των επόμενων γενεών, εσύ είτε πας παραλία "για να στείλεις ένα μήνυμα" είτε παρκάρεις πίσω από το βολικό "εμένα μη μ' ανακατεύετε μ' αυτά, δεν ασχολούμαι με την πολιτική", είτε το ακόμη χειρότερο πας και ψηφίζεις με το βλέμμα στο παρελθόν (να ψηφίσω αυτούς που μας έδωσαν την ευκαιρία να κονομήσουμε και γίναμε άνθρωποι, ή απλά αυτό που ψήφιζε ο μπαμπάς μας γιατί κάποιοι του "φάγανε¨το μπαμπά στο βουνό κλπ). Το αποτέλεσμα όλων αυτών των αυτιστικών συμπεριφορών το βλέπουμε και το ζούμε. Βέβαια ακόμα και τώρα μ' αυτή την ελπίδα ζούμε. Τώρα να βγει ένας πολιτικός αρχηγός κόμματος και να υποσχεθεί οτιδήποτε στη λογική του "λεφτά υπάρχουν" είμαστε ικανοί και έτοιμοι να τον εκλέξουμε μέχρι κι αυτοδύναμο για να "βρέξει λεφτά" και πάλι. Πάντως αν έμεινε κάτι απ' όλη αυτή την ιστορία να με διασκεδάζει είναι η όψιμη δημόσια "μεταμέλεια" διάφορων καταπράσινων "δημοσιογράφων" οι οποίοι με άρθρα δεξιά κι αριστερά λένε ότι μάλλον έκαναν λάθος που στήριξαν με τρέλα τον ΓΑΠ. Φυσικά πλέον η ζημιά έχει γίνει και δεν υφίσταται και πιθανότητα διόρθωσης. Συνεπώς το αποτέλεσμα όλων αυτών των "ομολογιών" είναι απλώς να μας διασκεδάζουν (κλαίγοντας). Οπότε βλέποντας όλη αυτή την κατάντια που περιγράφεται πιο πάνω δε μένει παρά ν' αναρωτηθούμε , τι να πει και τι να κάνει κανείς.